Blog



Het is goed zo...

Al 7 dagen lang slaap ik ongeveer 5 of 6 uren per nacht. Ik voer het ene na het andere gesprek, de verhalen móeten geschreven worden, ik heb begrafenissen en crematies en daarnaast probeer ik ook mijn gezin draaiende te houden. Elke keer afscheid nemen, dat ráákt je. Maar het lijkt of het deze week net een beetje harder aankomt. Een oudere vrouw zonder nabestaanden sterft. Ik besef hoe eenzaam ze was. Een leeftijdsgenoot overlijdt, een partner en kindje blijven achter. Aan het leven van een familielid van een goede vriendin komt op een afschuwelijke wijze een einde. Als ik op zaterdagmiddag thuiskom, duik ik mijn bed in.

 

 
Lees meer

Mijn oma en ik

Dit is mijn oma. Mijn oma en ik, toen ik nog klein was. Gisteravond moest ik al aan haar denken toen ik toevallig vanuit Zierikzee naar huis reed. Hoe was dat 67 jaar geleden, ook op een vrijdagavond? De avond dat het zo hard stormde? De vooravond voor ‘de Watersnoodramp van 1953’. De mensen gingen naar bed en wisten niet wat ze te wachten stond.
Lees meer

Altijd verdriet?

'Oh, wat erg'. Dat hoor ik vaak als ik vertel over mijn werk in de uitvaart. Jij hebt zeker altijd te maken met verdriet? Vaak wel, en in die gevallen zie je het verdriet, leef ik met de mensen mee en voel ik ook hun pijn. Pijn en gemis is dan voelbaar in heel de zaal.
Toch zijn er ook momenten dat er géen verdriet is. Dan kan de zaal nog zo vol zijn, maar voel je de ‘leegte’. Dan hangt er wat je noemt, geen liefde in de lucht. En ook dan voel ik de pijn… de pijn van ‘wat erg, waar is het hier misgegaan?’

Lees meer

Liefdevolle zorg

Als jong meisje kwam ik er al. In mijn mooiste kleren en mijn haar in twee vlechtjes mét een strikje. Ik zat in het kinderkoor. Gewapend met mijn multomap met de teksten van vrolijke liedjes zongen wij voor de mensen die woonden op Hernesseroord. (tegenwoordig ‘Zuidwester’) Het is een woonzorgcomplex voor mensen met een geestelijke en /of verstandelijke beperking.

 

 

 
Lees meer

Twee minuten stilte

Verhalen uit de Tweede Wereldoorlog die ráken me. Ik hoor er zo veel over, dat ik wel een boek zou kunnen schrijven. Welke onmogelijke keuzes hebben mensen moeten maken? Ik zit vaak aan tafel als mensen over hun gruwelijke oorlogsherinneringen praten. Er zijn gebeurtenissen die zij nog dagelijks op hun netvlies zien.

 
Lees meer

Wendy Perry of Wendy Sheeran?

In dit werk ontmoet je veel mensen. En dan woon ik ook nog eens in een klein dorp, waar iedereen, iedereen kent… En ook in de omliggende dorpen is dat het geval. Soms leid je een afscheidsplechtigheid waar 10 mensen zijn, soms zijn er 300. Die mensen kijken naar mij, maar ik ken hén niet allemaal van gezicht.

Lees meer

‘De Ramp', was echt een ramp

Oude Tonge, 1953. Het is geen nacht zoals alle andere nachten. De mensen in ons dorp voelen dat er iets staat te gebeuren. Het water staat té hoog, de wind waait té hard, de storm is anders dan anders. En als je dan de kerkklokken midden in de nacht hoort, dan weet je: 'het is niet pluis'.
Lees meer

Love Rules

Als de Liefde regeert... Ik ben nog wat ouderwets, heb ik me laten vertellen. Ik kan bellen en appen met mijn telefoon, maar da’s alles. Afspraken noteren? Inderdaad, die schrijf ik nog (mét een pen) in een papieren agenda… Maar die agenda van 2018 is deze week vervangen door een nieuw exemplaar.

 
Lees meer

Uit de Toon

Het is al een paar jaar geleden dat ik op gesprek ging bij Toon. Toon was ziek en wilde geen behandelingen meer ondergaan. Het was goed geweest voor hem. Een vrouw had hij niet meer, zijn volwassen kinderen hadden hem niet meer ‘nodig’. Die konden op eigen benen staan. Vond hij.
Lees meer

De hemelpoort

Ik heb nog nooit zo nagedacht over de Hemelpoort. Hoe het er zou zijn, wie ik tegenkom, wie mij er ontvangt... Maar volgens een bezoeker van éen van de uitvaarten waar ik sprak, is er geen mens die tegen me praten zal: áls ik er überhaupt al kom.

 
Lees meer