Blog



Kus op het kerkhof

Toen ik ging werken als uitvaartspreker, had ik nooit gedacht dat ik nog eens gekust zou worden op het kerkhof...! Toch is dat waar, lees maar..

Het is een aantal jaren geleden dat ik mocht spreken op een uitvaart van een meneer die woonde in een woonvoorziening. Ik voel me welkom in zijn familie en heb een heel fijn gesprek met 4 lieve vrouwen, 3 zussen en 1 schoonzus. Ze waren allemaal zo gek op hun broer en zwager. Op de uitvaart zouden nog meer familieleden zijn, zijn medecliënten en begeleiders van de groep.

 

De familie had geen binding met de kerk, maar hun broer ging al die jaren dat hij in de woonvoorziening woonde, wél naar de kerk. We besluiten dat ik een combinatie mag maken van een levensverhaal en enkele verhalen uit de kinderbijbel. Daar voelt iedereen zich goed bij. Als ik het verhaal een dag voor de plechtigheid per mail stuur, krijg ik al snel een reactie. Een van zijn zussen schrijft: ‘tranen over mijn wangen, ik sluit je nu al in mijn hart’. Ik krijg er kippenvel van. We zagen elkaar nooit eerder dan die dag daarvoor, maar het voelt vertrouwd. Ik ga, hoe gek het ook klinkt, met een fijn gevoel naar de uitvaart de volgende dag.

 

Ik voel dat de sfeer goed is in de zaal. De familie zie ik van te voren en de helft schiet al in tranen als we elkaar de hand schudden. Die middag delen we mooie herinneringen en we luisteren naar mooie muziek. Daarna gaan we naar het graf. Daar spreken we de allerlaatste woorden en nemen we echt afscheid. De medecliënten van de woongroep leggen een laatste roos bij hun vriend. Ik mag dat als eerste doen, de rest mag mij volgen.

 

Achter mij volgt een jongen met zijn begeleidster. Het is een schat van een jongen, hij geeft me een hand en zegt dan ‘ik vond het een hartstikke leuke middag, bedankt’. Ik moet lachen, en zeg hem dat ik het ook ‘hartstikke leuk vond’, en dat ik blij ben dat hij het gezellig heeft gehad. ‘Kom eens hier’, zegt hij dan. En ik krijg midden op het kerkhof een dikke zoen op mijn wang. Ik kleur er van, hij laat me blozen. Wat een enthousiasme, wat puur…, ik krijg wederom kippenvel.

 

Eén van de dragers van de uitvaartonderneming loopt voorop, het is een al wat oudere man. Hij knipoogt naar me. De jongen naast me ziet het. Hij pakt de hand van de oudere man en zegt ‘en jij krijgt ook een kus’. Maar hij krijgt de kus op zijn hand.

 

Ik ben nog nooit gekust op het kerkhof. En dat zal ik ook niet meer vergeten.